In memoriam. Jerzy Barankiewicz
14 maja w Hofie zmarł Jerzy Barankiewicz, pierwszy solista Baletu Teatru Wielkiego w Warszawie w latach 1977-1982. Miał 73 lata.
Jerzy Barankiewicz należał do grona wybitnych tancerzy Baletu Teatru Wielkiego w Warszawie lat 70., reprezentując nurt artystów, którzy łączyli klasyczną dyscyplinę techniczną z wyjątkową kulturą sceniczną i wewnętrzną elegancją ruchu. Urodzony w Grajewie, edukację baletową ukończył w Warszawie w 1972 roku, szybko wchodząc do zespołu Teatru Wielkiego, gdzie przeszedł pełną drogę artystycznego awansu – od tancerza zespołowego, przez koryfeja, aż po stanowisko pierwszego solisty.
Od początku wyróżniał się precyzją tańca, muzykalnością oraz szlachetną, powściągliwą ekspresją sceniczną, która nadawała jego kreacjom szczególną klarowność i wewnętrzną spójność. W jego interpretacjach klasycznych ról – takich jak Franciszek w Coppelii, Poeta w Sylfidach czy Colas w Córce źle strzeżonej – istotna była nie tylko techniczna biegłość, ale przede wszystkim umiejętność budowania postaci poprzez detal ruchu i jego muzyczne osadzenie.
W repertuarze Teatru Wielkiego występował również w licznych partiach drugiego i pierwszego planu, obejmujących zarówno balet klasyczny, jak i realizacje współczesne. Jego obecność sceniczna charakteryzowała się konsekwencją stylu i rzadko spotykaną kulturą tańca, dzięki czemu pozostawał artystą rozpoznawalnym mimo powściągliwego, nienarzucającego się sposobu bycia na scenie.
W 1982 roku opuścił Polskę i związał się z Theater Hof w Niemczech, gdzie kontynuował karierę jako solista, a następnie pracował jako asystent reżysera i inspicjent. Ta wieloletnia obecność w teatrze repertuarowym świadczyła o jego głębokim rozumieniu sceny nie tylko jako przestrzeni wykonania, ale także organizacji i dramaturgii przedstawienia.
W pamięci pozostaje jako artysta dyscypliny, klasy i wewnętrznej harmonii, reprezentujący wysoki standard polskiej szkoły baletowej drugiej połowy XX wieku.
Ireneusz St. Bruski