Benefis Janiny Niesobskiej

29 maja w Muzeum Miasta Łodzi odbędzie się benefis Janiny Niesobskiej – jednej z najwybitniejszych postaci łódzkiego życia artystycznego, od dziesięcioleci związanej z tańcem, teatrem i edukacją artystyczną.

Janina Niesobska to prawdziwa legenda łódzkiej sceny tanecznej. Całe swoje życie zawodowe związała z Łodzią. W latach 1958-1982 była czołową solistką łódzkiej sceny baletowej, kreując niezapomniane role w takich spektaklach jak Romeo i Julia, Orfeusz, Jezioro łabędzie czy Dafnis i Chloe.

W kolejnych latach poświęciła się pracy choreograficznej i reżyserskiej. Jako autorka choreografii i reżyserka ruchu scenicznego współpracowała z najwybitniejszymi twórcami polskiego teatru, wśród nich z Kazimierzem Dejmkiem, Bogdanem Hussakowskim oraz Lechem Majewskim. Przygotowała ponad 200 choreografii dla teatrów operowych, dramatycznych i muzycznych w Polsce i Europie.

Wśród jej licznych realizacji znajdują się m.in. 101 Dalmatyńczyków w łódzkim Teatrze im. Stefana Jaracza, Orfeusz w piekle w Teatrze Muzycznym w Łodzi czy Wesele Figara przygotowane przez Akademię Muzyczną im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów. Z powodzeniem zajmowała się także reżyserią operową, tworząc cenione inscenizacje, w tym Madama Butterfly.

Tworzyła również choreografie do filmów, seriali i spektakli telewizyjnych. Szczególne miejsce w jej dorobku zajmuje działalność pedagogiczna – przez wiele lat kształciła kolejne pokolenia tancerzy i aktorów, wykładając balet m.in. w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi.

Za swoje dokonania artystyczne i pedagogiczne została uhonorowana wieloma odznaczeniami, w tym Złotym Krzyżem Zasługi, medalami „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz odznaką „Za zasługi dla Miasta Łodzi”.

Benefis będzie wyrazem wdzięczności i uznania dla Janiny Niesobskiej – artystki wyjątkowej, która od dziesięcioleci współtworzy krajobraz łódzkiej kultury i pozostaje jedną z jego najważniejszych postaci.

Benefis Janiny Niesobskiej zainauguruje nowy, cykliczny projekt Muzeum Miasta Łodzi poświęcony honorowaniu osób szczególnie zasłużonych dla Łodzi – artystów i twórców, którzy poprzez swoją wieloletnią pracę i dorobek współtworzyli tożsamość kulturalną miasta.

Ireneusz St. Bruski, fot. © Joanna Miklaszewska

In memoriam. Jerzy Barankiewicz

14 maja w Hofie zmarł Jerzy Barankiewicz, pierwszy solista Baletu Teatru Wielkiego w Warszawie w latach 1977-1982. Miał 73 lata.

Jerzy Barankiewicz należał do grona wybitnych tancerzy Baletu Teatru Wielkiego w Warszawie lat 70., reprezentując nurt artystów, którzy łączyli klasyczną dyscyplinę techniczną z wyjątkową kulturą sceniczną i wewnętrzną elegancją ruchu. Urodzony w Grajewie, edukację baletową ukończył w Warszawie w 1972 roku, szybko wchodząc do zespołu Teatru Wielkiego, gdzie przeszedł pełną drogę artystycznego awansu – od tancerza zespołowego, przez koryfeja, aż po stanowisko pierwszego solisty.

Od początku wyróżniał się precyzją tańca, muzykalnością oraz szlachetną, powściągliwą ekspresją sceniczną, która nadawała jego kreacjom szczególną klarowność i wewnętrzną spójność. W jego interpretacjach klasycznych ról – takich jak Franciszek w Coppelii, Poeta w Sylfidach czy Colas w Córce źle strzeżonej – istotna była nie tylko techniczna biegłość, ale przede wszystkim umiejętność budowania postaci poprzez detal ruchu i jego muzyczne osadzenie.

W repertuarze Teatru Wielkiego występował również w licznych partiach drugiego i pierwszego planu, obejmujących zarówno balet klasyczny, jak i realizacje współczesne. Jego obecność sceniczna charakteryzowała się konsekwencją stylu i rzadko spotykaną kulturą tańca, dzięki czemu pozostawał artystą rozpoznawalnym mimo powściągliwego, nienarzucającego się sposobu bycia na scenie.

W 1982 roku opuścił Polskę i związał się z Theater Hof w Niemczech, gdzie kontynuował karierę jako solista, a następnie pracował jako asystent reżysera i inspicjent. Ta wieloletnia obecność w teatrze repertuarowym świadczyła o jego głębokim rozumieniu sceny nie tylko jako przestrzeni wykonania, ale także organizacji i dramaturgii przedstawienia.

W pamięci pozostaje jako artysta dyscypliny, klasy i wewnętrznej harmonii, reprezentujący wysoki standard polskiej szkoły baletowej drugiej połowy XX wieku.

Ireneusz St. Bruski